7 ερωτήσεις για την θεραπεία του διαβήτη τύπου 2

1| Η θεραπεία για έναν άνθρωπο στον οποίο μόλις έχει γίνει διάγνωση διαβήτη τύπου 2 είναι η ειδική δίαιτα σε συνδυασμό με άσκηση, έτσι δεν είναι;
Θεωρητικά ναι. Ειδικά, ένας υπέρβαρος άνθρωπος που ξαφνικά παθαίνει διαβήτη είναι πολύ πιθανό, αν προσέχει τη διατροφή του, αν αδυνατίσει και αν ασκείται, να ρυθμίσει ικανοποιητικά το σάκχαρό του. Αντίθετα, κάποιος που, ενώ είναι αδύνατος, παθαίνει διαβήτη, μπορεί να χρειαστεί πολύ νωρίτερα ινσουλίνη. Η θεραπεία που θα ακολουθηθεί, όμως, τελικά εξαρτάται από την τιμή της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, μια εξέταση που δίνει πληροφορίες για τη μέση διακύμανση του σακχάρου τους περασμένους -πριν από την αιμοληψία- 3 μήνες περίπου. Αν την εποχή που έγινε η πρώτη διάγνωση του διαβήτη η τιμή της βρέθηκε πολύ υψηλή (μεγαλύτερη από 9 ή 10, όταν η φυσιολογική τιμή πρέπει να είναι μικρότερη από 7), τότε ο ασθενής χρειάζεται να ξεκινήσει -εκτός από τη δίαιτα και την άσκηση- θεραπεία με αντιδιαβητικά φάρμακα ή ακόμη και με ινσουλίνη.

2| Δεν είναι υπερβολή να ξεκινήσει κανείς τόσο άμεσα θεραπεία;
Όχι, γιατί, όταν η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη είναι τόσο υψηλή, σημαίνει ότι ο διαβήτης έχει προφανώς ξεκινήσει πολύ πριν από τη στιγμή που τον διαγνώσαμε.

3| Στην Ελλάδα όμως -πιθανώς και στην Ιταλία- συχνά ο μέσος άνθρωπος έχει στο μυαλό του συνυφασμένη την ινσουλίνη με την «αρχή του τέλους» και έτσι την αποφεύγει όσο περισσότερο μπορεί…
Πράγματι, υπάρχει αυτή η λανθασμένη αντίληψη δυστυχώς, όχι μόνο ανάμεσα στους ασθενείς, αλλά και σε πολλούς γιατρούς, που γι’ αυτό φοβούνται να συστήσουν στους διαβητικούς να ξεκινήσουν ινσουλίνη. Το αποτέλεσμα είναι να χάνεται πολύτιμος χρόνος με θεραπείες που δεν είναι οι κατάλληλες -για τις εν λόγω περιπτώσεις- κι έτσι να υπάρχουν επιπλοκές. Αυτός είναι, άλλωστε, και ένας από τους λόγους για τους οποίους υπάρχει τόσο μεγάλο ποσοστό ασθενών που βιώνουν τις μακροπρόθεσμες επιπλοκές του διαβήτη. Ασθενείς που, αν ρυθμιζόταν σωστά το σάκχαρό τους, πιθανώς και με ινσουλίνη, θα είχαν πολύ λιγότερα ή καθόλου προβλήματα.

4| Αν κάποιος ξεκινήσει ινσουλίνη, θα πρέπει να τη συνεχίσει για πάντα;
Μερικές φορές, θα μπορούσε ένας ασθενής με διάγνωση διαβήτη και, ταυτόχρονα, με πολύ υψηλές τιμές γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (χωρίς να έχει πάρει κανενός είδους θεραπεία με αντιδιαβητικά δισκία) να ξεκινήσει την ινσουλίνη και μετά, όταν ρυθμιστεί ο διαβήτης και βελτιωθεί η τιμή της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, να γίνει μια προσπάθεια να σταματήσει την ινσουλίνη και να αρχίσει θεραπεία με αντιδιαβητικά δισκία από το στόμα. Αν, όμως, ο ασθενής έχει ήδη ακολουθήσει αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία -και μάλιστα για μεγάλο διάστημα-, όταν ξεκινήσει την ινσουλίνη, θα πρέπει να τη συνεχίσει διά βίου.

5| Αυτό, όμως, δεν σημαίνει «την αρχή του τέλους», όταν αρχίσει την ινσουλίνη;
Όχι βέβαια. Αντιθέτως, αν δεν πάρει την ινσουλίνη, τότε μπορεί να έρθει το τέλος. Για να το καταλάβετε: τα αντιδιαβητικά δισκία «στύβουν» το πάγκρεας σαν σφουγγάρι για να παράγει όση περισσότερη ινσουλίνη μπορεί. Αν, όμως, το πάγκρεας δεν μπορεί πια να μας δώσει επαρκή ινσουλίνη, τι θα κάνουμε; Η καλύτερη λύση είναι, σε αυτή την περίπτωση, όπως και στο διαβήτη τύπου 1, να πάρουμε εξωτερικά την ινσουλίνη που δεν παράγει -όπως θα έπρεπε- ο οργανισμός μας.

6| Υπάρχουν, όμως, κάποια πράγματα που χρειάζεται να έχουμε υπόψη μας όταν χρησιμοποιούμε ινσουλίνη;
Το μυστικό είναι να εκπαιδεύσουμε πολύ καλά τους ασθενείς που παίρνουν ινσουλίνη, ώστε να αναγνωρίζουν την υπογλυκαιμία, να ξέρουν τι να κάνουν σε τέτοια περίπτωση και να ρυθμίζουν ανάλογα τις δόσεις της ινσουλίνης. Ο κίνδυνος της υπογλυκαιμίας στους ανθρώπους που υποφέρουν από το διαβήτη τύπου 2 είναι εξάλλου πολύ μικρότερος από εκείνον που αντιμετωπίζουν όσοι πάσχουν από διαβήτη τύπου 1, καθώς το πάγκρεας σε αυτή την περίπτωση δεν λειτουργεί καθόλου κι έτσι ο οργανισμός αδυνατεί πλήρως να ρυθμίσει την ινσουλίνη.

7| Στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Μελετών του Διαβήτη παρουσιάστηκαν κάποια καινούργια φάρμακα;
Οι ινκρετίνες -που στην Αμερική χρησιμοποιούνται ήδη δύο χρόνια περίπου και στην Ιταλία λίγους μήνες- φαίνεται ότι μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση των τιμών της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης σε παχύσαρκους ασθενείς. Ουσιαστικά, αυξάνουν την έκκριση ινσουλίνης και μειώνουν την υπεργλυκαιμία, τόσο μετά το γεύμα όσο και σε κατάσταση νηστείας.